top of page
Ontwerp zonder titel (13).png

Pesten snijdt als een mes door schooljaren heen. Het laat littekens achter.

Het kruipt als schaduw in de kieren van onze ziel, en legt de fundering voor wie we worden. Pesten spreekt een sinistere taal: het kan de stille introvert in ons wakker schudden, ons dwingen in de schulp te kruipen. Of het kan juist de extraverte vlam in ons aanwakkeren, een masker van zelfverdediging.

Diepgaand als genetische scripts activeert het verleden, soms de donkere erfenis van onze voorouders. Pesten laat diepe sporen na, het raakt ons tot in de ziel en die littekens herinneren ons aan de harde realiteit.

In onze jeugd creëren we het sociale masker dat we vandaag de dag dragen!

Lucas, een rustige jongen met een bril en een passie voor stripboeken, werd tijdens zijn schooljaren genadeloos gepest. De constante vernederingen en pesterijen zorgden ervoor dat hij zich altijd in de verdedigingsstand bevond. Zijn jeugdige onschuld werd vervangen door een gevoel van onveiligheid en een vastberadenheid om nooit meer slachtoffer te zijn.

Na jaren van pijnlijke herinneringen en een groeiend gevoel van onmacht, besloot Lucas dat het genoeg was. Hij begon te werken aan zijn fysieke kracht, trainde in de sportschool en transformeerde zijn lichaam tot een fort. Zijn huid werd versierd met tattoos, elk een symbool van zijn vastberadenheid om nooit meer het mikpunt te zijn.

Achter de stoere buitenkant ging echter een diepgewortelde onzekerheid schuil. Lucas' keuze voor een leven als bodybuilder met indrukwekkende tattoos was niet louter een vrije beslissing, maar eerder een reactie op zijn verleden van pesterijen. Hij wilde de wereld laten zien dat niemand meer met hem kon sollen. Zijn keuzes, hoe stoer ook, werden ingegeven door een diep verlangen om zichzelf te beschermen tegen de pijn die hij als jongen had ervaren.

Lucas, met zijn imposante verschijning en getatoeëerde huid, was het product van zijn jeugd. Zijn levensloop, ooit bepaald door pesterijen, was nu doordrenkt met een onuitgesproken motto: "Nooit meer!" Hij had zichzelf omgevormd tot een levend schild, een krachtige herinnering aan de impact van pesten op een mensenleven.

 

David, een man met een ontembare geest en een passie voor kunst, heeft altijd een diepe afkeer gehad van bazige types. Zijn afkeer is geworteld in het verleden, waar hij op school slachtoffer werd van mishandeling door een leraar.

Terwijl zijn medeleerlingen genoten van een normale schooldag, worstelde David met de dagelijkse kwellingen die zijn leraar hem aandeed. De fysieke mishandelingen en vernederende opmerkingen lieten een litteken achter dat zijn kijk op autoriteit voor altijd zou tekenen.

Na jaren van interne strijd besloot David dat niemand ooit nog macht over hem zou hebben. Zijn rebelse aard leidde hem naar een wereld van kunst en creativiteit, maar ook naar opstandig gedrag tegenover elke vorm van autoriteit. Hij kwam meer dan eens in aanraking met justitie, vocht gevechten uit met bazige types die hem herinnerden aan de pijn uit zijn jeugd.

Achter zijn onverschrokken houding en rebelse daden schuilde echter een diepe wond. Davids afkeer van bazige types was niet slechts een persoonlijke voorkeur, maar een reactie op de emotionele mishandeling die hij had ervaren. Zijn opstandige gedrag en roekeloze keuzes waren een manier om zijn eigen waardigheid te herstellen en de controle terug te nemen over zijn eigen leven, zelfs als dat betekende dat hij de grenzen van de samenleving overschreed. David, met zijn gevechten tegen gezag en kunst als uitlaatklep, was het product van zijn jeugdtrauma, een man die besloten had dat niemand hem ooit nog zou onderdrukken.

 

Denk je dat Lucas en David ooit nog van koers zullen veranderen? Nee, het lijkt bepaald door hun jeugd. Alleen intensieve behandeling en counseling zouden hun keuzes kunnen beïnvloeden. Maar is dit dan hun eigen keuze? Nee, het is de keuze van iemand anders. Is de beslissing om de persoon te worden die ze nu zijn, hun eigen keuze? Nee, het is een verdedigingsmechanisme dat is gecreëerd door het kwaad dat hen in de wurggreep had gedurende hun jeugdperiode.

Misschien is de echte vraag niet wie ze zijn geworden, maar wie ze hadden kunnen zijn zonder de schaduw van pesten en mishandeling.

bottom of page